Görüyoruz ama görmezden mi geliyoruz?
Son dönemlerde Kozan’da yaptığımız kaza haberlerine şöyle bir göz gezdiriyorum. Dikkatimi çeken önemli bir ayrıntı var: Haberlerimizin neredeyse yüzde 70’i motosiklet kazalarıyla ilgili.
Bu oran, üzerinde düşünmemiz gereken ciddi bir tabloyu ortaya koyuyor. Peki, neden bu kadar çok motosiklet kazası yaşanıyor? Her kazada yalnızca motosiklet sürücüsünü mü suçlayacağız? Yoksa kendimize de birkaç soru sormanın zamanı gelmedi mi?
Elbette motosiklet sürücülerinin de sorumlulukları var. Kurallara uymayan, hız yapan, kask takmayan, tehlikeli manevralarla hem kendi hayatını hem de başkalarının hayatını riske atan sürücüler yok değil. Ancak meseleye yalnızca bu açıdan bakarsak gerçeğin önemli bir bölümünü gözden kaçırırız.
Peki, otomobil ve diğer araç sürücüleri motosikletlileri gerçekten görüyor mu?
Bazen motosikletli, bir aracın kör noktasında kalıyor. Bazen bir kavşakta fark edilmiyor. Bazen de otomobil sürücüsü, motosikletin kendisi kadar trafikte bulunma hakkına sahip olduğunu unutuyor. Aynasını kontrol etmeden şerit değiştiriyor, sinyal vermeden dönüş yapıyor ya da motosikletin geçiş alanını hesaba katmıyor.
Sonra ne oluyor?
Bir çarpışma, bir ambulans sesi, hastane koridorlarında bekleyen yakınlar… Bazen de geri dönüşü olmayan bir acı.
Motosikletin iki tekerlek üzerinde olması, sürücüsünü trafikte daha az önemli yapmaz. Onun da bir ailesi, sevdikleri, hayalleri ve eve sağ salim dönme beklentisi var. Bir otomobilin içindeki insanı koruyan kaporta, motosiklet sürücüsünü korumuyor. Küçük bir dikkatsizlik, motosikletli için çok daha ağır sonuçlar doğurabiliyor.
Trafiğin kurallarını biliyoruz, peki neden uygulamıyoruz?
Hepimiz trafik kurallarını biliyoruz. Sinyal vermenin, aynaları kontrol etmenin, takip mesafesini korumanın, hız sınırlarına uymanın ne anlama geldiğini biliyoruz. Motosikletlerin de trafikteki diğer araçlar gibi birer trafik unsuru olduğunu biliyoruz.
Ancak iş uygulamaya geldiğinde bildiklerimizi unutuyoruz.
Yol yalnızca otomobillerin değil. Motosikletliler de bu yolları kullanıyor. Bisikletliler, yayalar ve diğer bütün trafik kullanıcıları da aynı sistemin bir parçası. Trafik, birbirimize üstünlük kuracağımız bir alan değil; birbirimizin hayatını koruyarak ilerlememiz gereken ortak bir yaşam alanı.
Bir motosikletliyi fark etmek için kaza yaşanmasını beklememeliyiz. Aynaya bakmak, sinyal vermek, kör noktaları kontrol etmek ve mesafeyi korumak birkaç saniyemizi alır. Ancak bu birkaç saniye bir insanın hayatını kurtarabilir.
Bir kaza haberi daha yazmak istemiyoruz
Biz gazeteciler olarak kazaları haberleştiriyoruz. Yaralıları, hasar gören araçları ve yaşanan acıları kamuoyuna aktarıyoruz. Fakat asıl isteğimiz, her gün yeni bir kaza haberi yazmak değil.
İstiyoruz ki motosiklet sürücüleri kurallara uysun. Otomobil, kamyon ve diğer sürücüler motosikletlileri görmezden gelmesin. Herkes kendi sorumluluğunun farkında olsun. Çünkü trafikte haklı olmak, bazen bir insanın hayatını geri getirmeye yetmiyor.
Kuryeler de eve sağ salim dönmek istiyor
Bir de kuryeler var… Gün boyunca sipariş yetiştirmek için trafikte kilometrelerce yol yapan, yağmurda, sıcakta, soğukta direksiyon başında olan emekçiler. Onlar için zaman önemli olabilir ama hiçbir sipariş bir insanın canından daha değerli değildir. İşverenlerin teslimat baskısı da sürücülerin aceleci davranmasına neden olmamalı.
Elbette kuryeler de hız, hatalı sollama ve tehlikeli manevralar konusunda sorumluluklarını unutmamalı. Ancak diğer sürücüler de kuryeleri trafikte sıkça karşılaşılan, her an yön değiştirebilecekleri hesaba katılması gereken yol kullanıcıları olarak görmeli; onları sıkıştırmamalı, önlerini kesmemeli ve yok saymamalı.
Unutmayalım, kurye kapımıza sipariş getirirken kendi evine de sağ salim dönmek istiyor. Bir siparişin birkaç dakika geç gelmesi telafi edilir ama bir insanın hayatına biçilen bedelin telafisi yoktur.
Unutmayalım: Trafikte önemli olan yalnızca yolu kullanmak değil, o yolu kullanan herkesin yaşam hakkına saygı duymaktır.
Motosikletliler de trafiğin bir parçasıdır. Onları görmemek bir eksiklik olabilir; gördüğü hâlde önemsememek ise çok daha büyük bir sorumsuzluktur.
Trafiğin unsurlarını hepimiz biliyoruz. Sorun, bilmememiz değil; çoğu zaman işimize geldiği gibi davranmamız.
Belki de artık kendimize şu soruyu sormalıyız:
Bir sonraki kaza haberinde adı geçen kişi, bizim dikkatsizliğimiz yüzünden hayatı değişen bir insan olabilir mi?
Ali GÖKDAL
Saygılarımla
